ไม่ต้องกลัวนะลูก ที่อยู่ตรงนี้คือร่างของแม่เอง

4

แกร้ก ตึ่ง

“คุณแม่คะ ฮึก หนู..เฮือก!”

เสียงประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงของเด็กสาวที่ร่างกายนี้คุ้นเคย เสียงในตอนแรกก็เป็นเสียงที่ดูสั่นเศร้าเหมือนเมื่อวานอยู่แล้ว แต่เมื่อเธอเจอมนุษย์ตัวผู้ที่เพิ่งผสมพันธ์กับร่างกายนี้ไปเธอก็ยิ่งหายใจผิดปกติกว่าเดิม

ฉันเหลือบตามองเขานิดหน่อยสลับกับเธอ

“แหม่ๆ นึกว่าใคร ร้องไห้น่าสงสารมาเชียว มาให้ลุงหอมแก้มหน่อยมา”

“ไม่!!”

“....”

มนุษย์ตัวผู้นั่นมีกลิ่นเหมือนอยากจะผสมพันธ์กับเด็กสาว ?

เด็กสาวหายใจผิดปกติกว่าเก่า และหัวใจเต้นแรงมาก ตัวสั่น ? กำลังหวาดกลัวงั้นเหรอ

“มามะ มา~~~”

มนุษย์ตัวผู้ที่มีกลิ่นอยากผสมพันธ์รุนแรงนั่นใช้มือของมันรวบไปที่ผนังรอบรูขับถ่ายของเด็กสาวแล้วขยำบีบระหว่างอีกมือโอบหัวของเธอเข้าหากัน

“ไม่เอา!!!”

ฉัวะ!!!

“อั้กกก!!!! นังเด็กเวรนี่!!”

เพี้ยะ!!!

เด็กสาวต่อต้านการกระทำนั้นอย่างชัดเจน เธอใช้กรงเล็บ ? ของเธอข่วนลากไปที่ใบหน้าของมนุษย์ตัวผู้ และเธอก็โดนสวนกลับด้วยหลังมือของเขา

ฉันที่ยืนดูอยู่นิ่งๆนั้นไม่เข้าใจสถานการณ์นี้นัก …. แต่ร่างกายนี้ กลับรู้สึกแปลกๆ … เดือดดาล ? ร้อนรน ? ไม่พึงพอใจ ? …. โกรธ …

“นี่ ดูนังลูกของเธอสิ มันเอาอีกแล้ว! นี่ป๋าเอ็นดูนะ มันยังทำแบบนี้!!”

“อืม..”

เขาหันมาพูดกับฉัน

ฉันมองและตอบออกไปด้วยความเรียบง่าย ก็คำถามมีแค่ เด็กสาวทำแบบนี้กับเขา จะให้ตอบอะไรหละ ?

แต่คำตอบนั้น มันทำให้เด็กสาวหลังน้ำตามากกว่าเดิม

“แม่.. หนูนึกว่า … ฮื้ออออ”

คราบเปรอะเปื้อนที่เต็มตัวของเธอ รอยฟกช้ำที่มีมากอยู่แล้ว กลับโดนเสริมเพิ่มเข้าไปด้วยแรงของแขนจากร่างอันใหญ่กว่าหลายเท่าซ้ำ

ฉันยืนนิ่งจ้องมองมนุษย์ตัวผู้ใช้ความยิ่งใหญ่ของร่างกายและความรู้สึกถึงอำนาจ ยืนเหนือร่างกายอันบอบบางของเด็กสาวที่สั่นงันงกล้มอยู่ที่พื้น

ในหัวของร่างกายนี้กำลังสับสนกับภาพข้างหน้า

หรือฉันเองนะ ที่สับสน ?

………………..

………………..