ไม่ต้องกลัวนะลูก ที่อยู่ตรงนี้คือร่างของแม่เอง
ได้โปรด อยู่ตรงนี้ …กับหนูไปตลอดนะคะ คุณแม่ (จบ)
ในเสี้ยววินาทีนั้น ที่ฉันเห็นคุณแม่ ใบหน้าของคุณแม่ที่แหวกออกคล้ายดั่งดอกไม้ที่สวยงามขนาดนั้น โดนยิงจนล้มลงไป
หัวใจฉันแทบสลาย
“มันล้มแล้ว เข้าไปเอาเด็กออกมา”
“ไม่ ม่ายยยยยยยยย!!!”
“พวกเรามาช่วยแล้ว ถอยออกมาเถอะนะ”
ช่วย ? ช่วยอะไรกัน มาช่วยทำไม
มาช่วยฉันทำไม!!!!?
ก็คุณแม่น่ะ คุณแม่ในตอนนี้น่ะ!!!!!!!!!!!
“อย่าโดซซซซ… แกล้ซซซซ อีซซ นะ…”
เป็นคุณแม่ เสียยิ่งกว่าแม่คนเดิมของฉันซะอีก!!!!!
“แม่!!!!!!!!!!”
…………………..
…………………..
ฉันรู้มาโดยตลอด ว่าคุณแม่ในตอนนี้ ไม่ใช่แม่คนเดิมของฉัน
//////////////////////////
/////////////////////////
ฉันอาศัยอยู่ในคอนโดชั้นสูงกับคุณแม่ ที่ๆฉันเรียกว่าบ้าน ที่ฉันก็ไม่แน่ใจว่ามันควรจะเป็นบ้านไหม
แต่ฉันก็ต้องกลับมา เพราะไม่มีที่ให้ไป
คุณแม่ของฉัน เป็นแฟนกับคุณลุง ที่มีฐานะ เขาซื้อทุกอย่างให้คุณแม่ และทำให้ฉันมีที่ซุกหัวนอน ฉันต้องขอบพระคุณคุณลุง และแม่มากๆที่เจียดเงินมาให้สิ่งที่ไม่น่าเกิดมาอย่างฉัน
ที่โรงเรียน ฉันก็ได้เรียนในห้องที่มีนักเรียนที่ชอบบูลลี่กลั่นแกล้งและทำร้ายร่างกายอยู่เสมอ
ฉันไม่ได้อวยตัวเองหรืออะไร แต่อาจจะเป็นเพราะ ฉันได้แม่มา กับดวงตาที่เจ้าเล่ห์ จนทำให้เกิดปัญหาแย่งแฟนกัน แต่พวกผู้หญิงในห้องคิดว่าฉัน เป็นคนไปแย่งผู้ชายมา
สุดท้าย ทุกคนจึงเริ่มเล็งเป้ามาที่ฉัน และก็กลายเป็นสนามอารมณ์ของเพื่อนๆในที่สุด
ฉันแทบไม่เคยกลับบ้านโดยไม่มีรอยแผลหรือฟกช้ำ แต่จะมากหรือน้อยอีกเรื่องนึง
ปัญหาคือ ไม่ใช่แค่ที่โรงเรียน ที่ฉันจะต้องเจ็บตัว
หากฉันกลับบ้านมา ในเวลาที่ไม่เหมาะสม จนทำให้คุณลุงคนนั้นเสียอารมณ์ คุณแม่ก็จะทำร้ายฉัน
ถ้าเสื้อผ้าเปรอะเปื้อน จากการโดนเพื่อนแกล้งกลับมา แล้วคุณแม่อารมณ์ไม่ดี คุณแม่ก็จะทำร้ายฉัน
ถ้าฉันทำอะไรขัดใจ หรือชักช้า คุณแม่ก็จะทำร้ายฉัน
และทุกการทำร้ายนั้น ก็จะมากับคำพูดที่ทิ่มแทงความรู้สึก
“แกมันไม่ควรเกิดมาเลย!!! แกทำให้ชีวิตฉันยุ่งยาก ฉันเกลียดแก!!! แกมันควรจะตายไปซะ!!!”
เพียะ!! เพียะ!!! ผัวะ!!
“โอ้ยยย คุณแม่คะ ได้โปรด หนูเจ็บ ได้โปรดเถอะ หนูเจ็บ!! หนูขอโทษ หนูขอโทษ”
ในวันนั้น คุณแม่ยังทำเหมือนอย่างเคย เหมือนกับทุกๆวัน
ฉันนั่งรอหน้าบ้าน และพยายามเข้าบ้านหลังจากคุณลุงออกมาแล้ว แต่เพราะคุณลุงเปิดออกมารีบร้อน จึงมาชนกับฉันที่เนื้อตัวเปื้อนมอมแมมจากที่โดนแกล้งที่โรงเรียน
คุณลุงไม่พอใจมากๆ จนเขาไม่อยากไปทานอาหารกับคุณแม่เพราะชุดเลอะ ก่อนจะตวาดคุณแม่ด้วยความหงุดหงิดแล้วจากไป
มันทำให้คุณแม่โกรธมาก
เธอเริ่มจากขว้างแก้วน้ำเก็บความเย็นใส่ฉัน
ตามมาด้วยการกระชากหัวฉันเข้ามาในห้อง ปิดประตู เริ่มด่าทอ พร้อมทั้งใช้ไม้กวาดฟาดฉันไม่หยุด
คุณแม่ทำไปเพื่อสนองความรู้สึกของคุณลุงและความรู้สึกของตนเอง ฉันคิดแบบนั้น
ฉันที่ไม่ควรเกิดมา ก็ควรจะต้องโดนแบบนี้ใช่ไหม ?
เพียะ!! ผัวะ!! กร้อบบบบ!!
“อีนังเด็กผีนี่!!! ไม้กวาดหักเลยเห็นไหม!! ฉันยังไม่สาแก่ใจเลย เพราะแกเลย!! รู้ไหมว่าวันนี้ เสี่ยเขาจะพาฉันไปซื้อของหรูทานอาหารอร่อย แต่แกทำพังหมด!!!”
“ฮื้อออออ อื้ออออออ อึกกก หนูขอโทษ หนูขอโทษ”
“แกรออยู่ตรงนี้แหละ เดี๋ยวฉันเอาไม้แขวนเสื้อมาแทน!!”
ฉันโดนคุณแม่ฟาดจนไม้กวาดหัก ร่างกายฉันบอบช้ำมาก ปากฉันพูดได้แค่คำว่า ขอโทษ แต่มันคงยังไม่พอ
แม่จะเอาไม้แขวนเสื้อไม้หนาๆ มาฟาดอีก สิ่งนั้นมันเจ็บมาก ฉันกลัวมาก แต่ก็ไม่กล้าที่จะหนีไปไหน
“ฮืออออออ”
ฉันนอนร้องไห้ด้วยความกลัวอยู่แบบนั้น ขดตัวเหมือนทุกๆครั้ง รอคอยว่าคุณแม่จะกลับมาพร้อมความรุนแรงอีกเมื่อไหร่
แต่
“?”
ฉันนอนรออยู่นาน คุณแม่ก็ไม่กลับออกมาจากห้องนอน
ทำไมกัน
ฉันควรจะทำยังไง นอนต่อไป หรือหนี ? ไม่รู้ ฉันไม่รู้ คุณแม่ไปนานจัง
ฉันตัดสินใจ เก็บความบอบช้ำ ลุกขึ้นเดินไปที่ประตูห้องนอนของแม่ และเปิดออกช้าๆ
“!!!!!!!!?!?!?!!!!”
กร้วมมม!! กร้อบบบ!!! กรุบกรุบ!!!!
สิ่งที่ได้เห็น คือ
ปรสิต แบบที่เคยเห็นในข่าว สัตว์ประหลาดที่จะสวมรอยเป็นมนุษย์ และคอยออกล่าเหยื่อ แต่มันรูปร่างแตกต่างออกไป
รูปทรงมันเหมือนดอกไม้ แต่มีลวดลายที่เหมือนเนื้อสัตว์หรือเปลือกแมลง กำลังกัดกินศีรษะของคุณแม่ และพยายามเข้าไปแทนที่ในจุดนั้น
เสียงที่น่าสยดสยองนั่นมันน่ากลัว
แต่ทำไมกันนะ ฉันกลับไม่สามารถส่งเสียงออกไปได้ ฉันสั่นกลัว
ในหัวมันตีกันไปหมด แต่ฉันควรจะโทรแจ้งตำรวจ
ต้องรีบโทรแจ้งตำรวจ
ฉันถอยออกมาแล้วพยายามจะไปหยิบโทรศัพท์ของคุณแม่ แล้วกดเบอร์โทร
ภาพหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นเป็นรูปหน้าคุณแม่กับคุณลุง
แล้วฉันก็นิ่งไป
ฉันต้องโทรแจ้้งตำรวจ ใช่ไหม ?
“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก….”
ฉันหอบหายใจแรงขึ้น แรงขึ้น และบางสิ่งบางอย่างในหัวฉัน ที่มันเหมือนจะเคยคิด แต่ก็ไม่ได้คิดจริงๆ
มันก็ผุดขึ้นมา
-ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ?-
-ตายๆไปได้เสียก็ดี และฉัน ก็จะได้ตายๆตามไปด้วย-
“ฮึก … อึก ฮืออออ”
แล้วฉัน ก็ตัดสินใจ วางโทรศัพท์นั่นลง แล้วนั่งกอดเข่ารอรับชะตากรรม แบบที่เคยได้ยินในข่าว
มันคงจะดี ที่ตัวฉัน จะได้จบความทรมานตลอดเวลาที่ผ่านมาเสียที
ตึก ตึก ตึก
เสียงฝีเท้าของสิ่งที่ควรจะเป็นคุณแม่ แต่ไม่ใช่ ค่อยๆเดินมา ใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น
จ๊อกๆๆ…
ฉันกลัว กลัว กลัว กลัว กลัวจน ฉี่ราด
มันยื่นแขนของมันมาแล้ว มันจะกินฉันใช่ไหม
ได้โปรด กินไวๆอย่าให้ทรมานเลย
แปะ วืบ วืบ
“เอ๊ะ ?”
“เด็ก น้อยร้อง ไห้ทำ ไม …ตัวเปื้อน ไป หมด … ไปอาบ น้ำ ก่อนสิ ไปอาบ น้ำ ซะสิ”
สิ่งนั้น ด้วยร่างแม่ของฉัน มันกำลังทำอะไรน่ะ ?
กำลัง ลูบหัว ปลอบฉันงั้นเหรอ ?
กำลัง ทำหน้าที่ของ
แม่ ? งั้นเหรอ
ใช่เหรอ
“อะ อา”
“ไป อาบ น้ำซะ เดี๋ยว เตรียม อาหาร ให้”
ไม่เข้าใจ อะไรเลย…
“ค่ะ”
“อืม”
ฉันกลัว แต่ไม่รู้ทำไม มันกลับ มีบางสิ่งที่ทำให้หัวใจของฉัน ไม่เปล่าเปลี่ยวอีกต่อไป
……………………..
…………………….
และนับตั้งแต่วันนั้น ฉันก็ไม่เคยโดดเดี่ยวอีก
ฉันไม่สามารถเรียกเธอเป็นอย่างอื่นไปได้ นอกจาก “แม่”
มากกว่า คุณแม่จริงๆของฉันเสียอีก
คุณแม่คอยดูแลฉัน ทำอาหาร อาบน้ำ จัดที่นอน ทำความสะอาดห้อง พูดคุย และเล่นด้วยกันกับฉันเสมอ
แม้จะคุยด้วยสำเนียงติดขัดไปสักหน่อย
คุณแม่เป็นห่วงฉันทุกครั้งที่กลับมาบ้านด้วยท่าทางบาดเจ็บ
และในที่สุด วันนั้นก็มาถึง
วันที่คุณแม่ในตอนนี้ของฉัน ตัดสินใจ ฆ่าคุณลุง
ฉันก็ตามลงไปแอบดู
คุณแม่อาจจะไม่ได้โกรธคุณลุง แต่เลือก ฆ่าเขา ที่ลานจอดรถ เพื่อปกป้องฉัน
ฉันเห็นเธอเปลี่ยน ศีรษะให้กลายเป็นรูปทรงดอกไม้อีกครั้ง แต่ความรู้สึกฉันมันต่างออกไป
ฉันรู้สึกว่า “ตัวจริง” ของคุณแม่น่ะ สวยงามมากๆ เหมือนดอกไม้เลย~~~
หลังจากคุณแม่ฆ่าคุณลุงเสร็จ เธอก็กลับห้องทำตัวไม่มีอะไร
ฉันที่เดินตามเข้ามา รู้สึกได้เลย ว่าคุณแม่จะปกป้องฉัน ใช่แล้วหละ แม้จะไม่มั่นใจในตอนแรก แต่ตอนนี้ฉันมั่นใจที่สุด
ฉันรักคุณแม่ ฉันกอดเธอด้วยความสุข!!!
หลังจากนั้น ในทุกวันที่ฉันบาดเจ็บกลับมา คุณแม่ที่ถอดเสื้อไปซัก ฉันก็แอบเห็นเธอดมกลิ่นเสื้อ
แล้ววันต่อมา เธอก็แอบตามมาที่โรงเรียน จดจำทุกรายละเอียดของเพื่อนๆที่ทำร้ายฉัน
แล้วก็เริ่มฆ่าเพื่อนของฉัน ทุกๆคน ที่ทำร้ายฉัน
คุณแม่ทำเพื่อปกป้องฉัน
ฉันมีความสุขเหลือเกิน
ฉัน รักคุณแม่~
“หนูรักคุณแม่ที่สุดเลย!!!!”
//////////////////////////
/////////////////////////
ดังนั้นแล้ว
ในวันนี้
วันที่มีเสียงหวอดังตลอดเวลา มันไม่ได้รบกวนฉันเลย กลับกันฉันแทบไม่สนใจ
เรากำลังทานอาหารแสนอร่อยด้วยกัน และฉันกำลังจะป้อนอาหารให้คุณแม่ทาน
คุณแม่เลือกที่จะเปลี่ยนหัวตัวเองกลับเป็นร่างดอกไม้ที่แสนงดงามนั่น
ฉันไม่ได้ตกใจ ไม่ได้กลัว
ฉันกำลังยิ้ม ชื่นชมความสวยงามนั่น!!!!!
ปั้ง!!!! ปั้ง!!! ปั้ง!!!!
ปุ้ง
โผละ!!!
“อี้กกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!”
ในเสี้ยววินาทีนั้น ที่ฉันเห็นคุณแม่ ใบหน้าของคุณแม่ที่แหวกออกคล้ายดั่งดอกไม้ที่สวยงามขนาดนั้น โดนยิงจนล้มลงไป
หัวใจฉันแทบสลาย
“มันล้มแล้ว เข้าไปเอาเด็กออกมา”
“ไม่ ม่ายยยยยยยยย!!!”
“พวกเรามาช่วยแล้ว ถอยออกมาเถอะนะ”
ช่วย ? ช่วยอะไรกัน มาช่วยทำไม
มาช่วยฉันทำไม!!!!?
ก็คุณแม่น่ะ คุณแม่ในตอนนี้น่ะ!!!!!!!!!!!
“อย่าโดซซซซ… แกล้ซซซซ อีซซ นะ…”
เป็นคุณแม่ เสียยิ่งกว่าแม่คนเดิมของฉันซะอีก!!!!!
“แม่!!!!!!!!!!”
“หนูปลอดภัยแล้ว ไม่เป็นไรใช่ไหม!?”
ผู้หญิงในชุดเครื่องแบบ วิ่งเข้ามากระชากฉันออกจากคุณแม่
-ใคร พวกคุณเป็นใคร ? มาเอาฉันออกจากคุณแม่ ?-
“มันเป็นยังไง !?”
“ท่าทาง มันจะไม่ขยับแล้วครับ!”
ชายในชุดเครื่องแบบ 2 คน ก็วิ่งเข้ามาใช้เท้าเขี่ยคุณแม่ ?
-พวกแกเป็นใคร !?!?! เข้ามาเอาเท้าเขี่ยคุณแม่แบบนั้น!!-
“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก”
ฉันหายใจแรงกำมือแน่น กำของที่อยู่ในมือแน่น
“กลัวมากเหรอ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ปีศาจที่ฆ่าแม่ของหนูโดนกำจัดแล้วนะ”
ผู้หญิงคนนั้นโอบกอดฉัน
“ซ้ำศพอีก”
“ครับ”
ปั้งๆๆๆๆๆ ปั้ง ปั้ง
“แฮ่ก แฮ่ก”
ชายทั้ง 2 ยิงปืนซ้ำใส่แม่ของฉันอีก เสียงปืนมันยิงเร็วมากแต่มันกลับทำให้ทุกสิ่งในหัวฉันหยุดนิ่งไปหมด
นั่นแม่ของฉันนะ!! นั่นคือคนที่ทำให้ฉันกลับมาเป็นฉัน!!! ทำแบบนี้ทำไม ทำทำไม!! คุณแม่ฆ่าพวกชั่วๆที่ทำร้ายฉัน มันผิดนักหรือไง!!!!
-พวกมึงเป็นใคร!!!!!!! มาทำร้ายแม่กูวะ!!!!!!!!!!!-
“พวกมึงเป็นใคร!! มาทำร้ายแม่กูวะ!!!”
“ไม่เป็นไรนะ-..... เอ๊ะ”
ฉวกกกกก!!!
“อ้อก!!!!!!????”
ฉันที่กำลังโดนผู้หญิงคนนี้โอบกอดอยู่ ไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป เสียงในหัว มันดังออกมาพร้อมกับอารมณ์และร่างกายของฉัน
ฉันต้องฆ่ามัน คนที่ทำร้ายคุณแม่!!! เหมือนที่คุณแม่ ฆ่าพวกที่มันทำร้ายฉัน!!!!
จัดการที่คอ แบบที่คุณแม่ทำ!!!!!
ฉันเอามีด ที่ใช้หั่นเนื้อให้แม่ทานเมื่อกี้ ที่ยังกำอยู่ในมือแน่น ยกขึ้นแทงเข้าลำคอของผู้หญิงในเครื่องแบบทะลุในทันที
ก่อนจะบิดและปาดกลับออก
ฉู้ดดดดดดด
ผู้หญิงคนนั้นพูดไม่ได้สักแอะ
ใช่ ใช่!!! แบบนั้นแหละ สมควรแล้ว!!!!
ตุ้บ!
เธอล้มลงไปแล้ว ตัวชักกระตุก แต่รอช้าไม่ได้!!!
ปั้งๆๆ
เสียงปืนยังไม่หยุด มันกำลังทำร้ายคุณแม่ซ้ำ
ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย คนที่ทำร้ายคุณแม่ต้องตาย!!!!!!!!
ฉันไม่รออะไรทั้งนั้น ฉันพละตัวออกจากผู้หญิงคนนั้นวิ่งพุ่งกระโดดเข้าหลังชายในเครื่องแบบมีอายุแล้ว!!!
“เห้ย! อะไรน่ะ …”
ฉวกกก!!!!!
“อ้อก!!!”
ฉุ้ดดดด
ฉันกระซวกมีดเข้าที่คอของเขาด้วยแรงทั้งหมดที่มี บิดแล้วดึง เหมือนเดิม ร่างกายเขาล้มลงทันที
“เห้ยยยย!!! อะไรวะเนี่ย!! หัวหน้า!? รุ่นพี่!!!? ไม่ ไม่!! เด็กนี่มันโดนปรสิตยึดร่างเหมือนกันเหรอ!?!?!?”
“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก!!! พวกมึงทำร้ายแม่กู!!! พวกมึงต้องตาย!!!!!!!”
“ว้ากก ไอ้ ไอ้ปรสิตเวรเอ้ย!!!”
แช๊กๆๆๆๆ
“อึก ?!?”
ชายคนนั้น พยายามจะยกปืนขึ้นมาหาฉันแล้วยิง แต่ยิงไม่ออก กระสุนน่าจะหมด
“ตาย!!!!”
ฉันไม่รอช้า วิ่งเข้าหาเขา ยกมีดขึ้นเพื่อจะแทงที่คอของเขา
“โถโว้ย!!”
บึ้ก!! ตุ้บ!!
“อั้กก โอ้ยยย! แค่กๆ”
แต่ด้วยแรงของเขา พอฉันไม่สามารถฆ่าเขาในทีเผลอได้ เขาก็สามารถสะบัดปัดฉันออกอย่างง่ายดาย จนร่างกายของฉันกระเด็นไปติดผนังห้อง
แก้ง แก้ง …
มันทำให้มีดของฉันหล่นไปกับพื้น
“บ้าเอ้ย บ้าเอ้ย อย่าเพิ่งกลายร่างนะโว้ย!!”
แกร้กๆๆ
เจ็บจัง ชายคนนั้นกำลังใส่กระสุนงั้นเหรอ
ต้องพยายาม เข้าไปหยิบมีด
“แฮ่ก แฮ่ก มีด … มีด”
กรึ้ก!!
“เสร็จ!! มาใช้ร่างเด็กหลอกพวกเราได้นะ ไอ้ปรสิตเวรเอ้ย!! ตายชดใช้หัวหน้ากับรุ่นพี่ซะ!!!”
ไม่ทัน ฉันเข้าไปเอามีดไม่ทัน เขาใส่กระสุนปืนเร็วมาก เขายกปืนขึ้นมาหาฉัน ด้วยความรวดเร็ว ….
แต่ฉันไม่สน ฉันจะฆ่าเขา ฉันพุ่งเข้าไปหยิบมีด
ปั้ง!!!!
เสียงปืนดังขึ้น ก่อนที่ฉันจะได้คว้ามีด
ฉันควรจะต้องโดนยิง แต่
“อึก มะ มันยังไม่ตายเหรอ!?”
“อย่าซ ทำร้าซ ลูกของ ฉัน”
“แม่!!!!!”
และสิ่งที่ปกป้องฉันเอาไว้ ก็คือเส้นสายอะไรสักอย่าง ที่ออกมาจาก “ร่างกาย” ของแม่ของฉัน “ที่ตรงหัว” บดบังกระสุนเอาไว้ เพื่อช่วยฉัน
“อึก อ้ากกกกกกก!!!!”
ชายคนนั้น ตกใจแล้วยกปืนขึ้นมาเพื่อจะยิงอีกครั้ง
กร้อบ!!!!
“อ้อกก…”
แต่ไม่ทันได้ทำ
แม่ของฉัน ก็ใช้เส้นสายอีกหลายเส้น พุ่งเข้าจับคอของเขาแล้วบิดหมุนจนเขาสิ้นใจ
แต่ฉันไม่สนใจเขาหรอก
ฉันสนใจแค่คุณแม่
“แม่ แม่!!! แม่!! แม่เป็นอะไรไหมคะ แม่! หนูนึกว่า .. แม่จะ แม่จะ …”
“เสียงของ ลูก ทำให้ แม่ซ รู้สึก ตัว ว่า ตายไม่ ได้”
คุณแม่รักฉันมากสินะ เพราะคุณแม่รักฉันมาก ถึงฝืนตัวเองขึ้นมา เพื่อปกป้องฉัน
ฉันก็รักคุณแม่มากๆเหมือนกัน
ฉันเข้าไปโอบตัวคุณแม่ไว้ … สภาพคุณแม่ “ร่างกาย” จริงๆของคุณแม่ ดูแหว่งๆ ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
“แม่ ฮึก อึก แต่หัวของแม่มัน…”
“เดี๋ยว ก็ฟื้น …”
คุณแม่พูดตอบกลับปลอบประโลมฉัน แม้จะมองไม่เห็นอารมณ์ แต่การขยับเอื่อยๆ ที่เข้ามาลูบไล้ร่างกายของฉัน ทำให้ฉันรู้ว่าเธอกำลังสื่อแบบนั้น
“ค่อยยังชั่ว ค่อยยังชั่ว”
“แต่ว่า … ลูกไม่ กลัว ฉัน งั้นเหรอ ที่จริง จริงแล้ว ไม่ …”
ใครจะไปกลัวกัน!! ร่างกายที่สวยงามขนาดนี้ คุณแม่ที่ดีขนาดนี้ คุณแม่ที่ปกป้องฉัน
“ไม่มีทาง!!! หนูไม่กลัว!! แถม … คุณแม่ยังดูสวยมากๆอีกด้วย”
“งั้นเหรอ … งั้น เหรอ ค่อยยัง ชั่ว ฉัน นึกว่า ลูกจะ กลัวฉัน… กลัวแม่ เสียอีก ดี ใจจัง”
คุณแม่กังวลสินะ กลัวสินะ คิดว่าหนูจะกลัวคุณแม่ที่เป็นแบบนี้เหรอ
อ๋อย~ ห่วงกระทั่งรูปร่างตนเอง คิดถึงแต่หนูงั้นเหรอ~
คุณแม่น่าร้ากกก~ น่ารักเกินไปแล้ว
คุณแม่.. หนูน่ะ~
“หนูก็ดีใจค่ะ คุณแม่ ….”
ท่ามกลางกองศพมากมาย และร่างกายที่กำลังฟื้นตัวของคุณแม่
มันไม่มีคำใดจะเอื้อนเอ่ย
ฉันไม่รู้ว่านี่คือความผิดพลาด ความเข้าใจผิด หรือความวิปลาสของตัวฉัน …
แต่ฉันอดรู้สึกแบบนั้นไม่ได้
ฉันค่อยๆ ก้มใบหน้าลงไป จุ้บส่วนที่เป็น “กลีบใบ” ของ “ร่างกาย” คุณแม่ เบาๆ
“หนูรักคุณแม่นะคะ”
คุณแม่ชะงักเล็กน้อย ร่างกายของคุณแม่ค่อยๆโอบอุ้มร่างกายของฉัน ใบหน้าของคุณแม่ ค่อยๆหุบลง กลับเป็นใบหน้าเหมือน คุณแม่คนเดิมของฉัน
“อืม แม่ก็ รัก ลูกนะ”
แม่หมายถึงรักฉันแบบลูกใช่ไหม
ส่วนฉัน อาจจะไม่ได้หมายถึง “รักแม่” แบบนั้น แต่ก็หมายถึง “รักแม่” นั่นแหละ
“ต่อให้โลกนี้จะเป็นศัตรูกับเรา หนูก็ไม่สน เพราะแม่คือแม่ของหนู แม่ก็อย่าทิ้งหนูไปนะคะ โลกที่ไม่มีคุณแม่น่ะ หนูไม่อยากอยู่!! มันว่างเปล่า มันน่ากลัว!! เราจะมีแค่กันและกัน …”
“....”
“ได้โปรด อยู่ตรงนี้ …กับหนูไปตลอดนะคะ คุณแม่”
ฉันสารภาพความรู้สึกออกไป ความรู้สึก ความต้องการ ที่มากมายเอ่อล้น กับคนที่ทำให้หัวใจของฉันได้รับการเติมเต็ม
คุณแม่ที่ใบหน้ากำลังรักษาตัวยิ้มอ่อนๆ ดันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วดึงฉันลงแนบตักของเธอ
ฉันหลับตาพริ้ม
ก่อนที่เธอจะตอบฉันออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มันกลับอบอุ่นจับใจ
ไม่ต้องกลัวนะลูก ที่อยู่ตรงนี้คือร่างของแม่เอง
~จบ บริบูรณ์~