ไม่ต้องกลัวนะลูก ที่อยู่ตรงนี้คือร่างของแม่เอง

6

ฉันเดินกลับเข้ามาในพื้นที่ 4 เหลี่ยม ที่อยู่อาศัยของร่างนี้ด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป

อิ่ม …. แต่ร่างกายนี้ไม่ค่อยจะชอบรสชาติแบบนั้นเท่าไหร่

“!?”

แต่ที่ทำให้ฉันตกใจมากกว่า คือห้องนี้กลับว่างเปล่า

เด็กสาวหายไปไหนแล้ว ?

หรือเธอจะกลัวน้ำสีแดงๆ ที่เปรอะเปื้อนที่มุมปากนี้กันแน่นะ ?

ร่างกายเริ่มร้อนรน … ไม่สิ

ฉันเริ่มร้อนรน ฉันกังวลไปหมด เรียกว่าอะไรกันนะ มนุษย์เรียกสิ่งนี้ว่า … ห่วง ?

เด็กสาวอาจจะหนีออกไปเพราะโดนทำร้าย และฉันไม่ช่วย ?

หรือเธออาจจะตามไปเห็นการล่าของฉันเมื่อกี้ เธอจึงหวาดกลัว “ฉัน” แล้วหนีไป ?

นั่นสินะ หรือเธออาจจะรู้แล้วก็ได้ ว่า ฉัน ไม่ใช่ “เจ้าของจริง” ของร่างกายนี้

“ต้องทำ ยังไง … กับเธอ ดีนะ ?”

ร่างกายนี้เริ่มสับสน … ฉันเริ่มสับสน อย่างไรก็ควรออกไปตามเธอก่อน …

แกร้ก

แต่ไม่ทันให้ฉันได้ทำอะไร เสียงเปิดประตูก็ดังขค่น พร้อมกับร่างกายเล็กๆ กับกลิ่นอันคุ้นเคยค่อยๆขยับเข้ามาช้าๆ

กลิ่นของเธอตอนนี้ ทำไมมันกลับต่างจากเดิม … รู้ความจริงแล้วงั้นเหรอ ?

ไม่สิ … มนุษย์น่ะ เป็นพวกหวาดกลัวกับสิ่งผิดปกติหรือสิ่งเลวร้ายอยู่แล้ว

เด็กสาวก็ไม่ต่าง

ขนาดตอนโดนมนุษย์เพศผู้ที่กลายเป็นอาหารของฉันไปเมื่อกี้ทำร้าย เธอยังมีกลิ่นอายของความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายเล็กๆก็สั่นไปหมด

แต่ตอนนี้กลับดู … นิ่งสงบ และไว้วางใจร่างกายนี้ … เสียยิ่งกว่าก่อนหน้าอีก

“แม่คะ”

งั้นเหรอ เธอคงไม่สงสัยงั้นเหรอ

เสียงเล็กๆนั่น ที่เรียกร่างกายนี้ ทำไมทำให้ฉันรู้สึกหัวใจสั่นไหวกันนะ

ได้เวลาทำหน้าที่ของร่างกายนี้แล้ว

“ไม่เจ็บ ตรงไหน ใช่ไหม…. ไป อาบน้ำ ล้างตัว สิ เดี๋ยวทำ อะไร ให้กินนะ”

หมับ!!

ฉันชะงักไป เมื่ออยู่ๆ เด็กสาวก็พุ่งตัวเข้ากอดฉันโดยไร้ซึ่งจิตสังหาร

มันทำให้สันชาตญาณของ “ฉัน” ที่ต้องปกป้องตัวเองทันทีที่จะโดนอะไรจู่โจม ไม่ทำงาน

“แล้วแม่หละคะ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

อะไรกัน เสียงสั่นๆกับน้ำใสๆที่ออกมาจากตาอีกแล้ว กลิ่นความรู้สึกที่สมเพชร่างกายนี้งั้นเหรอ

ไม่สิเธอ ห่วง ร่างกายนี้งั้นเหรอ

เจ้ามนุษย์เพศเมียตัวน้อยนี่ ดูถูกกันเกินไปแล้ว

“ไม่เป็น อะไร… ไป .. อาบน้ำ เถอะ”

“ค่ะ!”

“อึก….”

รอยยิ้มเปื้อนน้ำตาที่จ้องมองขึ้นมาหาฉันนั่นมันอะไรกัน …

ร่างกายนี้สั่นไหวกับสิ่งนี้เหรอ ?

หรือ ฉัน สั่นไหวกับสิ่งนี้เหรอ ?

……………………

…………………………….