ไม่ต้องกลัวนะลูก ที่อยู่ตรงนี้คือร่างของแม่เอง
7
หวอ~ หวอ~
เสียงแจ้งอะไรสักอย่างที่แสนน่ารำคาญดังไม่ขาดสาย ผ่านแทรกจากชั้นล่างสุดเข้ามาถึงถิ่นที่อยู่ของฉันผ่านหน้าต่าง
ปกติมันควรจะผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ฉันได้ยินบ่อยๆ แต่ครั้งนี้มันกลับดังข้างอยู่อย่างงั้น
“น่า รำคาญ”
ร่างกายของฉัน บ่นออกมา ระหว่างนั่งจ้อง กล่อง 4 เหลี่ยม
อืม เวลาที่ฉันไม่ได้ออกไปไหน เปิดสิ่งนี้ฟัง ร่างกายนี้ … ฉัน ก็รู้สึกเพลิดเพลินกับมันดีเหมือนกัน มันมีภาพการเคลื่อนไหว และเรื่องราวที่ชวนให้รับรู้เกี่ยวกับมนุษย์
แต่เนื้อหาในตอนนี้ ที่ฉายภาพมนุษย์เพศผู้และเพศเมีย กำลังพูดถึงเรื่องราวที่แสดงออกได้เลยว่าพวกมัน กำลังหวาดกลัว
TV
พิธีกรหญิง : “สภาพของทุกร่างคือ…. แทบไม่เหลือเนื้อหนังแล้ว”
พิธีกรชาย : “เหลือแต่กระดูกอย่างงี้เหรอครับ ?”
พิธีกรหญิง : “ค่ะ … แต่เพราะเครื่องแบบ และสิ่งของที่พกพา ทำให้ทราบว่าเป็น นักเรียนของโรงเรียนชื่อดังในจังหวัด XXXX ทั้ง 7 ศพค่ะ…”
พิธีกรชาย : “แล้วเป็นเด็กด้วยนะ! ไอ้ฆาตกรชาติชั่วนี่มันคิดอะไรอยู่...”
พิธีกรหญิง : “ค่ะ ไม่คิดเลยว่าจะอุกอาดขนาดนั้น ยังไงก็ขอแสดงความเสียใจกับเรื่องนี้ด้วยนะคะ”
พิธีกรชาย : “ขอให้ตำรวจ ลากคอมันมาลงโทษให้เร็วที่สุดเถอะ”
หวอ~~
“อาหาร เจ็ดมื้อ ?”
นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว หลังจากวันที่ฉัน ได้ใช้ “ร่างกาย” นี้ครั้งแรก กับมื้ออาหารหลายๆมื้อที่เกิดขึ้น
ถ้ารวมมนุษย์ตัวผู้โตเต็มวัยไปด้วย ก็ 8 มื้อ … อืม
อาหารงั้นเหรอ ก็ใช่ แต่…
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้มันเป็นอาหารสักหน่อย ….. ฉันก็แค่ ….
แกร้ก!
“แม่ขา~~ หนูกลับมาแล้ว~~ หนูหิวมากเลย~~ มีอะไรกินบ้างค้า~~”
เด็กสาวตัวน้อยเปิดประตูกลับมาหา”ฉัน”
น้ำเสียงของเธอร่าเริงเป็นที่สุด ไม่ต่างจากร่างกายที่ไร้ซึ่งร่องรอยของบาดแผลเกิดใหม่ มีแค่รอยช้ำที่เป็นอดีตไปแล้ว
ร่างกายนี้สัมผัสได้ … ฉันสัมผัสได้เลยว่าตัวเธอ มีความสุขเสียยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา
รวมถึงรอยยิ้มและท่าทางที่เธอกำลังพุ่งเข้ามาสวมกอดฉันนั้นมันช่าง …. อบอุ่น
“กลับมาแล้วเหรอ”
ฉันตอบกลับ ระหว่างเอื้อมมือเข้าไปหาร่างกายน้อยๆของเธอแล้วโอบรัดเข้าหาตัว
เธอชะงักเล็กน้อย เรียกว่าตกใจละมั้ง… แต่ไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านแบบวันแรกๆแล้ว
ว่าแต่ทำไมถึงตกใจหละ ?
“คุณแม่พูดคล่องจังเลยค่ะ”
“อืม … งั้นเหรอ คง เพราะพูด บ่อยละ มั้ง”
“คิกๆ”
“ไปโรง เรียน เป็นยัง ไงบ้าง”
“สนุกที่สุดเลยค่ะ!!! สงบ แล้วก็ไม่น่าเบื่อเลย!!”
“งั้น เหรอ… ดี”
“แม่คะ ทานข้าวกันเถอะนะคะ หนูหิวมากเลย”
“อื้ม … แม่เตรียม อา หารไว้ แล้วหละ”
อา~ นี่ฉันกำลังมีความรู้สึกแบบนั้นอยู่สินะ ที่มนุษย์เรียกมันว่า “ความสุข”
หวอ~~~~~~~~~~~
ติ้งหน่อง
“รบกวนเปิดประตูด้วยครับ”
…………………………
………………………...