ไม่ต้องกลัวนะลูก ที่อยู่ตรงนี้คือร่างของแม่เอง

8

“เรารู้ว่าคุณอยู่ในนั้น! กรุณาเปิดประตูด้วยครับ”

ฉันและเด็กสาวนั่งลงที่โต๊ะฝั่งเดียวกัน

เด็กสาวจ้องมองหลากหลายรายการอาหารที่ร่างกายนี้.. ที่ฉันเป็นคนเตรียมไว้ให้เธอ พลางหันมามองที่ฉันด้วยรอยยิ้ม

“ว้าว น่ากินทั้งนั้นเลย~”

“อืม … เตรียมไว้ เยอะ เลย”

“งั้นหนูเริ่มกินจากไส้กรอกก่อนเลย! งึ่มม!! อื้ออ อร่อย!!!”

“อร่อย … ใช่ ไหมหละ ก่อนทำ เอาไป ล้าง…น้ำแล้ว แช่ใน น้ำ ซุปก่อน”

“สุดยอดเลยค่ะ แล้วนี่ก็ … อื้อออ!! ซุปนี่ก็อร่อย”

“ใช่ ซุปที่… ทำจาก …..”

ปึ้งๆๆๆ!!!

“คุณครับเปิดประตูเถอะครับ ไม่งั้น เราจะบุกเข้าไปนะครับ!! เรามีทั้งหมายค้นและหมายจับ!!”

พวกเรายังคงเพลิดเพลินกับอาหาร … โดยไม่ได้สนใจเสียงจากภายนอกเลย

ไม่สิ … ฉันเหมือนจะพอรู้ว่ามันคืออะไร มนุษย์น่าจะเรียกว่าผลของการกระทำ ? หละมั้ง

อืม … ฉันรู้ แต่พยายามไม่สนใจ

สายตาของฉันจ้องมองที่เด็กสาว ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขนั้น … เธอไม่ได้แสร้งทำ ฉันสัมผัสได้

นี่เธอทำเป็นไม่สนใจเสียงนั้นแบบฉันงั้นเหรอ ?

หรือเธอไม่ได้ยินกันนะ …

แต่ว่าช่างเถอะ

“...ซุปที่ ทำ… จากผง ปรุงรส ผัก และมัน ฝะ หรั่ง พร้อมแช่ ไส้ กรอกด้วย”

“สุดยอดเลยค่ะ คุณแม่ มันอร่อยมากๆ แล้วนี่หละคะ ?”

ปึ้งๆๆๆ!!!

“หากยังไม่ตอบภายใน 1 นาทีเราจะพังประตูเข้าไปนะครับ!”

“เนื้อสัตว์ … วัว แล่หนา พอ ดีแล้ว เอาไป ย่าง บนกระ ทะ โรย เกลือกับ เอาน้ำ ซุป มาทำ ซอส”

“สุดยอดเลยยยยย!! งั้นหนูทานเลยนะคะ … มีดๆ”

“โทษที นะ ไม่มี มีด สำหรับ หั่น เลยต้อง ใช้มีด ทำ ครัวหั่น เดี๋ยวหั่น ให้ นะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ!! เอามานี่ เดี๋ยวหนูหั่นเอง!!”

เด็กสาวพูดด้วยรอยยิ้ม แล้วรับเหล็กแบนแหลมที่มนุษย์เรียกว่ามีดยาวเกือบเท่าท่อนแขนของเธอไปเริ่มหั่นเนื้อสัตว์ที่สุกแล้วนั่นด้วยตัวเธอเอง

“นี่คะ อ้า~~~~”

ฉันชะงัก

เธอยื่นเนื้อชิ้นแรกที่หั่นมาให้ฉัน …

มนุษย์เรียกกันว่า น่ารัก สินะ กับการกระทำแบบนี้

ปึ้งๆๆๆ!!!!!!!

“คนร้ายไม่ตอบครับ เราจะนับ 3 แล้วบุกเข้าไป!”

“3”

“อ้า~”

เธอทำเสียงให้ฉันอ้าปากอีกครั้ง

ฉัน …. มีความสุขจังกับสิ่งเหล่านี้ …

อยากจะอยู่แบบนี้ไปอีกสักพัก แค่สักพักเดียว

“2”

แต่มันคง …. ไม่มีเวลาแล้ว

เธอควรจะได้รู้ความจริงว่าฉัน … ไม่ใช่ เจ้าของจริงๆของร่างกายนี้

แคร้ก แคร้กกๆๆ แกร้ก~!! แซ่กๆๆ

“.... อ… ก๊าซซซซซ!!”

ฉันอ้าปากของฉันกว้างๆ … กว้างขึ้น … กว้างขึ้น

จนริมฝีปาก แก้ม จมูก หน้าผากของฉัน ฉีกแตกออก

เผยให้เห็น “ฉัน” จริงๆที่อาศัยอยู่ในร่างกายนี้

ต่อหน้าเธอ

“1”

ฉันไม่ใช่ แม่ของเธอ

เธอยังมองฉัน ตาค้าง กับมือที่ยั่งยื่นเนื้อชิ้นนั้นมาให้ฉัน

“มีเสียงของการกลายร่าง!!! รีบบุกเข้าไปเร็วๆๆ!!!

ตู้ม!!!!

“เฮือก!!?”

“มันคืนร่างแล้ว!!!”

“มีเด็กๆ!! มันกำลังจะกินเด็ก!!!”

“รีบหยุดมันทันที!!!!”

ปั้ง!!!!!!!!

……………………………..

……………………………..