ไม่ต้องกลัวนะลูก ที่อยู่ตรงนี้คือร่างของแม่เอง
9
ปั้ง!!!!!!!!
ปุ!!
เสียงอาวุธของมนุษย์ดังขึ้นจนแสบแก้วหู ก่อนที่มันจะฝังเข้ามาที่ “ตัว” ของฉัน
มันทำให้ปากที่อ้ากว้างจนจะได้ทานอาหารชะงักไปด้วย
“มะ.. แม่คะ!! ไม่นะ!”
“กะ ก๊าซซซซซ!!”
อา~
คงจะเห็นสภาพจริงๆของสิ่งที่เธอเรียกว่า “แม่” แล้วสินะ เด็กน้อย …
ดวงตาของเธอสั่นไหว อารมณ์ของเธอในตอนนี้คือตกใจ ทำอะไรไม่ถูก …. สิ่งที่ใช้จิ้มอาหาร เพื่อมาป้อนฉันนั้นสั่นไหว
มันควรจะเป็นแบบนี้ใช่ไหมนะ ….
แกร้กกก แซ่กๆๆๆ
ฉันพยายามยืดขยาย “ตัวของฉัน” บน “ร่างกายนี้” ให้กว้างขึ้นไปอีก ให้น่ากลัวที่สุด หรือถ้าใช้คำของพวกมนุษย์คงจะเป็น ให้น่าขยะแขยงที่สุด …
แต่ก็อยากจะเอื้อม “มือ” จากร่างกายของ “ฉัน” ไปลิ้มลอง อาหารที่ฉันทำเอง แต่ได้รับการป้อน จากเธอ
“มันยังไม่หยุด ยิง ยิง!!!”
“ระวังเด็กด้วย!”
ปั้งๆๆๆๆ!!!!!
ปุๆๆๆๆ!!!!
“ก๊าซซซซซซซ!!!”
“อี้กกกกกกกก!!!!”
เด็กน้อยที่โง่เขลาเอาแต่กรีดร้อง …ยังไม่รีบหนีไปอีก …. ทั้งที่ฉันแสดงให้เธอเห็นแล้ว ว่าฉันเป็นอะไร ….
จ้องมาที่ฉันด้วยรอยน้ำตาและความกลัวอย่างนั้นทำไมกัน … รีบออกไปสิ … ไปอยู่กับพวกมนุษย์พวกนั้น … เผ่าพันธ์เดียวกับเธอ …
ปั้งๆๆ!!!
ปุๆๆ!!!
“ค่อยๆเข้าไปแล้วดึงเด็กออกซะ!!!”
“แต่ว่านี่มันสายพันธ์ใหม่หรือเปล่าครับ!!”
“ใช่ค่ะ ใช้กระสุนBยิงเท่าไหร่มันก็ไม่ล้มลงเลย!!”
“อืม ตามที่แล็ปบอก ว่ามันคือตัวทดลองที่หลุดออกมา ใช้กระสุนSยิง!”
“แต่… เรามีแค่ 2 นัดนะครับ ถ้าเกิด…”
“ใช้เลย!”
“ค่ะ/ครับ!!!”
“ม ม มมม มะแม่.. แม่…ไม่เป็น…”
ปุ้ง!!!!
โผละ!!!!
“อี้กกกกกกกกกกก!!!!!!!”
“ก๊าซซซซซซซซซซซซซ!!!”!
เจ็บจัง …
เหมือนตัวฉันจะ …. โดนอาวุธของมนุษย์ทำให้บาดเจ็บเสียแล้ว
ว่าแต่เธอนั่นแหละ ทำไมไม่ไปสักทีหละ … เด็กน้อย …. เอาแต่ร้องเสียงหลงอยู่นั่นแหละ ….
อะ …
นั่นสินะ … เด็กคนนี้เวลาหวาดกลัว เธอจะตัวแข็งนิ่งแบบนี้ … ก็เป็นมาตลอดตั้งแต่เจอกันนี่นา …
อ่อนแอ …. สู้ใครไม่ได้ …. เป็นเป้านิ่ง … จนโดนแม้แต่มนุษย์วัยเดียวกันทำร้ายกลับมาทุกวัน …
จนฉันต้องไปจัดการพวกมันให้ …. ไม่ใช่เพราะต้องการอาหาร แต่เพราะ …. เธอจะได้ไม่ต้องร้องไห้อีก เวลากลับมาทีนี่
ที่บ้าน ….
ของเรา
ไม่รู้ว่าทำไม … เพราะร่างกายนี้เหรอ ที่ทำให้ฉันรู้จักคำว่าสงสารจนต้องปกป้องเธอ… หรือว่า… เพราะรู้สึกว่าเธอเป็น … “ลูก” กันนะ
แต่….
“ยิงมันอีกนัด”
“ค่ะ”
ฉันน่ะ … ไม่ใช่ แม่ของเธอ… และก็เป็นฉันเองนี่แหละ ที่ฆ่าแม่ของเธอไป เพื่อที่จะ มี “ร่างกาย” ไว้แฝงตัวกับมนุษย์
“ปัยยย ซ้าาากกกกก!!!”
รีบไปซะ เด็กน้อย …. ฉันได้เปิดเผยตัวและฆ่ามนุษย์ไปมากมายแล้ว … ฉันแฝงตัวในคราบของร่างกายนี้ไม่ได้อีกแล้ว …
ใช่
ฉันรู้ตัวเองดีอยู่แล้ว ว่าตนเองคืออะไร … แค่อยากจะ…
ฉันแค่อยากจะ ….
อยู่กับเธอ ให้นานกว่า …………
ปุ้ง!!!!
โผละ!!!!!!!!
….… นี้
“ซซซซ…”
ตุ้บ….
“กรี๊ดดดดดดดด!!”
“มันล้มแล้ว เข้าไปเอาเด็กออกมา”
“ไม่ ม่ายยยยยยยยย!!!”
“พวกเรามาช่วยแล้ว ถอยออกมาเถอะนะ”
เอาเธอออกไปแล้วสินะ …. ดูแลเธอทีนะ มนุษย
“อย่าโดซซซซ… แกล้ซซซซ อีซซ นะ…”
“แม่!!!!!!!!!!”
……………………………
……………………………