ไม่ต้องกลัวนะลูก ที่อยู่ตรงนี้คือร่างของแม่เอง

2

“อร่อย!”

“อะ หร่อย… ก็ดี แล้ว … กินเยอะ เยอะ จะได้ โตไวไว…”

“คุณแม่ทำเองเหรอคะ .. ทำเก่งมากเลย”

“แน่ นอน”

“อื้ออ!! อร่อย! หนูจะกินให้หมดเลย!”

เด็กสาวตัวน้อย เมื่อกี้ตอนมานั่งที่โต๊ะแรกๆ ยังกล้าๆกลัวๆ ที่จะกินอยู่เลย ตอนนี้เร่งกินอาหารของมนุษย์ ที่ฉันทำยกใหญ่ ดวงตาของเธอไม่โกหก

เจ้าไข่ที่เอาไปใส่น้ำสีดำนิดหน่อย แล้วก็ทอดกับน้ำเหลืองหนืดๆลื่นๆบนแผ่นเหล็ก แล้วเมล็ดพืชสีขาว ที่บีบน้ำสีเหมือนเลือดแต่มีรสหวานเลี่ยนลงไปคลุกในน้ำเหลืองๆเหมือนกัน …

จริงๆแค่กัดกินเนื้อสดๆเลยมันควรจะง่ายกว่าแท้ๆ แขนเล็กๆนั่น แค่ดึกกระชากออกมา แล้วขบตรงส่วนที่มีเลือดทะลักปนกับรอยฉีกขาดของรอยต่อ มันคงจะ …

“งุบๆ อึก…ออย~~~”

“เป็น อะไร?”

“มันอร่อยจนหนูเผลอกินหมดไม่รู้ตัวเลย!”

“อืม”

“ถ้า … ถ้าเป็นไปได้”

“เป็นไป ได้?”

“… อยากให้คุณแม่ทำให้กินอีกทุกวันเลย!”

“แม่ ก็ต้อง … ทำให้ลูก กิน .. ทุกวัน อยู่แล้วสิ”

ยุ่งยากจริงๆ … แต่ทำไม พอเห็น ร่างกายเล็กๆนี่กินอาหารของมนุษย์ที่ร่างกายนี้ทำจนหมดแล้ว … รู้สึกร้อนไปทั้งตัวเลยนะ หัวใจก็เต้นแรงแปลกๆ

แล้วนี่เด็กสาวคนนี้ ช่วยหยิบแผ่นกระเบื้องรองอาหารไปวางที่อ่างชำระให้ ยิ่งทำให้ร่างกายนี้พึงพอใจ … ไม่เห็นเข้าใจ

……

เด็กสาวในชุดคล้ายเมื่อวาน แต่น่าจะเป็นตัวใหม่ เพราะไม่มีร่องรอยเปรอะเปื้อน สะพายถุงใส่เอกสารชุด ทีร่างกายนี้หยิบมาทำความสะอาดให้เมื่อคืน ด้วยรอยยิ้ม สังเกตุได้ถึงการตอบสนองของร่างกายเล็กๆที่แผ่ความอบอุ่นไม่ต่างจากร่างกายนี้ออกมา … ยิ่งเธอได้เห็นรองเท้า ที่ร่างกายนี้ทำความสะอาดให้ เธอยิ่งยิ้มแก้มแทบปริ …

“แม่คะ … คือ … หนูไปโรงเรียนก่อนนะคะ”

ร่างกายนี้ … ฉันเดินมายืนส่งเธอ ที่หน้าประตูระหว่างยกมือขึ้นมา โดยไม่เข้าใจตัวเองเข้าไปหา

จู่ๆเด็กสาวก็หวาดผวาขึ้น การหายใจเปลี่ยนฉับพลัน

ฉันชะงัก หยุดมือของร่างกายนี้ในทันที

“ ?”

“ปะ เปล่าค่ะ …”

เธอหน้าซีดเล็กน้อยพูดเสียงสั่น

คง จะกลัวมือของร่างกายนี้งั้นเหรอ ?

ฉันเลยเก็บมือเอาไว้ข้างลำตัว

“ไปดี มา ..ดีนะ …”

“ค่ะ คุณแม่”

แกร้ก … ตึ้ง