ไม่ต้องกลัวนะลูก ที่อยู่ตรงนี้คือร่างของแม่เอง
1
ฉัน จ้องมองดูเด็กสาวที่เปิดประตูเข้ามาในห้องที่มีข้าวของตกแต่งราคาแพงมากมายช้าๆ ด้วยท่าทีที่อิดโรยและอ่อนแรง บนตัวเธอมีรอยฟกช้ำอยู่มากมาย ใบหน้าเศร้าหมองที่เหมือนเก็บกดอะไรหลายๆอย่างอยู่นั่น มันทำให้ความรู้สึกภายใน”ตัว”ของฉัน สั่นไหวอย่างไม่เคยเป็น
ฉันผละตัวออกจากการทำความสะอาดคราบอันเปรอะเปื้อนในบ้านอย่างร้อนรน โดยไม่เข้าใจตนเอง แล้วเข้าไปใกล้กับเด็กสาวคนนั้น
เด็กสาวสะดุ้งเล็กน้อย หลับตาอย่างหวาดกลัว เมื่อฉันพุ่งเข้าไปพร้อมมือ
ไม่รู้สิ … ต้องทำยังไงกันนะ
ใช้สองแขนของร่างกายนี้ โอบเธอเข้ามาซุกที่ตรงอกที่กำลังเต้นเป็นจังหวะนี่งั้นเหรอ ?
*หมับ
“อึก!? ม … ฮึก”
เด็กสาวครางในลำคอพร้อมตัวสันเทา เธอดูสับสนกับการกระทำที่เกิดขึ้น … คงเพราะกลัวมากสินะ
ทำไม ฉัน ต้องทำอะไรแบบนี้กันนะ … ฉันควรจะ …. อืม ช่างเถอะ
“เป็น … อะไร ? โดน .. อะไรมา ?”
ฉันออกเสียงจากลำคอของร่างกายนี้ คิดว่าต้องพูดแบบนั้นออกไป
“คุณแม่ ?”
“หืม ?”
“...เพื่อนแกล้งค่ะ คุณแม่”
เธอเรียกฉันสองครั้ง ครั้งแรก คือเสียงที่สงสัย และอีกครั้งคือการตอบคำถาม ?
“ใคร ? กันนะ … มาแกล้ง … ลูกของ ฉันได้ ลง จะ จัดการให้นะ”
ฉันต้องพูดออกไปแบบนี้ใช่ไหม … ทำไมความรู้สึกของฉันในตอนนี้ อยากจะ … ทำให้เธอไม่สั่นแบบนี้ ไม่แสดงกลิ่นของสิ่งมีขีวิตที่กำลังหวาดกลัวแบบนี้ มันเหมือนรสชาติอาหาร ที่น่าจะอร่อยนะ … ตอนตะปบเข้าไปที่คอ …. แล้วกัดกินเนื้อในเวลานั้น
เพียงแต่ทำไม ฉัน ร่างกายฉัน ปฏิเสธที่จะคิดแบบนั้นกับเด็กสาวคนนี้
“ฮึก อึก … ไม่ …”
“?”
“ไม่ใช่”
“ไม่ ใช่ ?”
“ไม่มีอะไรค่ะ…คุณแม่ หนูแค่อยากพักผ่อน”
“ไม่เป็น ไรนะ … ฉัน … แม่ จะ ไม่ให้ ลูก หวาดกลัว นะ”
“... ค… ค่ะ คุณแม่”
“ไป อาบน้ำ พัก ผ่อน เดี๋ยว แม่ หาอา หารมา ให้นะ”
“ค่ะ…”
บทสนทนานี้ น่าจะช่วยให้เธอสงบลงได้
ฉันยืนมอง ร่างกายของเด็กสาวตัวสูงเกินครึ่งของฉันมาหน่อยเดียว เดินอย่างอ่อนแรงเข้าห้องนอนของเธอไป
ทำไม ตัวฉันสั่นกันนะ … หิว เหรอ ?
“อึก”
น้ำลายไหลซะแล้ว หรือจะกินเลยดีนะ … แม้ร่างกายนี้ จะปฏิเสธการกินเธอก็ตาม …
ฉันต้องหาข้อมูลมากกว่านี้ ว่าจะทำยังไงให้เธอ อารมณ์ปกติ … ไม่งั้น ฉันคง *อดใจกินเธอไม่ไหวแน่ๆ* รสชาติของสิ่งมีชีวิตที่ยังโตไม่เต็มที่ที่กำลังหวาดกลัว มันน่าจะ
….อร่อยนะ …
…………………………….
…………………………….